AAAH BABAM KEŞKE SAĞ OLSAYDIN
Babam, biz evden ayrıldıktan sonra geceleri televizyonu açık bırakıp uyumaya başlamış.
Önceleri anlamamışım…
“Yaşlı adam işte… Herhalde televizyonun sesini seviyor.” demişim.
Meğer, insan bazen gerçeği, yaşarken değil;
Çok geç anlıyormuş…
Bir gece onda kaldım.
Saat iki sularıydı…
Su içmek için kalktım, salon karanlıktı.
Televizyonun mavi ışığı, odanın gece sessizliğini aydınlatıyordu.
Babam, koltukta uyuyakalmıştı.
Üzerinde eski hırkası…
Bir eli göğsünde…
Sanki üşümüş de kendi kendine sarılmış gibiydi.
Televizyonu kapatmak için kumandaya uzandığımda, uykusunda mırıldandı;
“Kapama oğlum… Evde ses olsun…”
İşte o cümle var ya…
İnsanın, içine sessizce düşüyor;
Sonra, yıllarca orada kalıyor.
Babam karanlıktan korkmuyormuş…
Meğer sessizlikten korkuyormuş…
Bir zamanlar, çayın hiç eksik olmadığı evin sessizliğinden…
Akşam sofralarında herkesin birbirinin sözünü kestiği o güzel kalabalığın artık olmayışından…
Kapı açıldığında;
“Kim geldi?” diye seslenen insanların gitmesinden…
Çocuk sesleriyle dolu odaların, geceleri yalnızca duvarlara kalmasından…
Ve belki de en çok;
“Baba, bugün nasılsın?” diyecek bir sesin artık;
Her gün, kapısını çalmamasından.
Biz kendi hayatımızın peşindeydik…
İş, güç, çocuklar, trafik, yorgunluk…
“Yarın uğrarım.” dedik.
“Haftaya gideriz.” dedik.
“Bugün yoğunum.” dedik.
Oysa bizim için geçen gün;
Onun ömründen, eksilen bir gündü.
Televizyonu, haberleri dinlemek için değilmiş meğer…
Evde biri varmış gibi, olsun diye açıyormuş.
İnsan sesi olsun…
Birileri konuşsun…
Ev tamamen susmasın…
O gece sabaha kadar, uyuyamadım…
Ellerine baktım.
Bir zamanlar, beni düşürmeden tutan ellerine…
Kendi ihtiyacını erteleyip, İlk önce benim ihtiyacımı önceleyen ellerine…
Hastalandığımda;
Başucumda, sabahlayan ellerine…
Ve o gece, ilk defa şunu anladım;
Bazı babalar, yaşlandığında paraya değil;
Evladının, sesine muhtaç oluyor.
Bir bardak çaya…
Yarım saatlik muhabbete…
Bir telefonun ucundaki;
“Nasılsın baba?” sorusuna…
Bazen de, sadece kapının açılıp;
“Baba, ben geldim.” denmesine…
Ama babalar, kolay kolay istemiyor.
Çünkü bir ömür, güçlü olmaya alışmışlar.
“Yük olmayayım…” diyorlar.
“Rahatsız etmeyeyim…” diyorlar.
Sonra da bize yıllarca söyledikleri o cümleyi kendileri söylemeye başlıyorlar;
“İyiyim oğlum…”
Belki de değiller…
Şimdi düşünüyorum da;
Keşke o gece televizyonu kapatmasaydım.
Yanına otursaydım…
Bir çay koysaydım önüne.
Elini tutsaydım…
Ve sadece;
“Baba, ben buradayım…” deseydim.
Çünkü bazı geceler;
İnsanın, aklına yıllar sonra gelir.
Bazı sesler hiç unutulmaz.
Bazı insanlar gittikten sonra evin bütün odaları aynı kalır da…
Ev artık, ev olmaktan çıkar…
Ah be baba…
Şimdi, televizyon açık olsa da;
Evde, sen yoksan neye yarar?
Çayın buharı yükselse de;
Karşımda, sen yoksan neye yarar?
Kapı çalsa da;
“Kim geldi?” diye sen sormuyorsan…
O evde artık ses değil, yalnızca hatıralar konuşur.
Ve insan, en çok da şunu öğrenir;
Babalar ölünce, evin bir odası değil;
Çocukluğumuzun, tamamı sessizleşir.
Ahh baba…
Sağ olsaydın, bu gece televizyonu kapatmazdım.
Sabaha kadar, açık bırakırdım…
Yeter ki evde, senin sesin olsun…
Yeter ki bir kez daha;
“Oğlum, bir çay koy da içelim” de.
Ben de, sana hiç düşünmeden;
“Olur baba… Hemen koyuyorum.” derdim.
Babalarımızın değerini onlar yanımızdayken bilmek, hayatın en büyük bilgeliğidir.
Sonradan duyulacak derin bir pişmanlığın önüne geçmek ve onların bizim için yaptığı fedakarlıkları onurlandırmak için paylaşılabilecek kısa ve bilge sözler;
▪️”Gölgesi yeter” dediğin çınarın kıymetini, dalı kırılmadan önce bil; yarın çok geç olabilir.
▪️Baba duası almak, hayatın fırtınalarında sığınılacak en güvenli limandır; o liman açıkken kıymetini bilin.
▪️Yarın ah babam diyerek ağlamaktansa, bugün “canım babam” diyerek elini öpmek evladın en büyük bilgeliğidir.
💨💨💨💨💨
ZAMAN AKIP GİDERKEN
BABANIN SESSİZ FEDAKARLIKLARINI GÖR
SİTEM ETMEDEN ÖNCE SENİN İÇİN
NELERİ FEDA ETTİĞİNİ HATIRLA
Turan ÇATAL
Araştırmacı Gazeteci-Yazar
EGEDE YAŞAM ::: Özgür İnternet Gazetesi
Halkın ve Sadece Haklının Yanında…
YAŞASIN CUMHURİYET…
MUSTAFA KEMAL’İN ASKERLERİYİZ…
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE…