İNSAN OLMAKTAN ASLA VAZGEÇME
Dostoyevski’nin, dünyaya yazdığı mektup:
Sen insanoğlu;
Bu dünyada, söylenmemiş şeyler yüklenerek ilerleyenler…
İyiliğe olan, arzunuz ile…
Kötülüğe olan, meylin arasında;
Derin bir iman ile içini kemiren şüphe arasında ilerleyenler…
Sadece, seni gördüğümü bil…
Ben seni, en zayıf anlarında gördüm.
Boğucu çığlıklarında, kimsenin dinlemediği kendi kendine konuştuğun gecelerde…
Ben kahramanları değil, seni yazıyorum…
Yüz kere düşüp, her defasında kalkan sen;
Güçlü olduğun için değil, başka yol bilmediğin için.
Kurtuluşu, dışarıda arama…
İnanıyorum ki, insan için en büyük zafer, dünyayı düzeltmek değil;
İnsanlığını söküp atmak için uğraşan bir dünyada “İNSAN” kalmaktır…
Ve eğer acı çekiyorsanız, bilin ki acı çekmek;
Yaşam belirtisidir, bilinç belirtisidir…
Ondan kaçma, onu dinle…
Çünkü, acının derinliklerinde..!
Işık doğar..
Affet beni… Af dilemeseler bile…
Şey gibi; Biz seni sevmesek bile…
Ve eğer tökezlersen, umutsuzluğa kapılma..!
İnsan saflığıyla değil, savaşlarıyla ölçülür…
Sana mesajım şu;
İnsan olmaktan, asla vazgeçme…
Ve herkes, sana ihanet ediyorsa, asla kendine ihanet etme.
Fyodor Dostoyevski
İnsanlar doğa yasaları gereğince ikiye ayrılır:
▪️Sıradan olanlar;
Bunlar doğaları gereğince tutucudurlar, uysaldırlar, boyun eğerek yaşarlar.
Ayrıca, boyun eğmeyi severler.
▪️İkinciler ise;
Gerektiğinde, yasaları çiğnerler.
Kendilerine göre iyi şeyler için şimdinin yıkılması gerektiğine inanırlar.
Bunu gerçekleştirmek için kan gölünde yüzmeleri gerekse bunu da gönül rahatlığıyla yapabilirler.
Suç ve Ceza,
F.Mihayloviç Dostoyevski
Çeviren:
Mazlum Beyhan -2006
Turan ÇATAL
Araştırmacı Gazeteci-Yazar
EGEDE YAŞAM ::: Özgür İnternet Gazetesi
Halkın ve Sadece Haklının Yanında…
YAŞASIN CUMHURİYET…
MUSTAFA KEMAL’İN ASKERLERİYİZ…
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE…