BAŞARI SEVİYORUM SENİ

Şule BECER Son Güncelleme 6 Ekim 2025

BAŞARI

SEVİYORUM SENİ

Çocukluğumdan beri tek rakibim kendimim.

Kendimle yarış halinde olmak, sabah uyandığımda mağlup edilecek Şule, başımı yastığa koyduğumda sabahki Şule’yi yenmiş zafer kazanmış Şule…

Kendimle gurur duyduğum ‘Aslansın kızım sen’ dediğim anlar…

Bu her zaman böyle olmuyor, iki yıldır kendimle mücadele ediyorum.

‘Başarabilirsin, bu defa kandırılmayacaksın’ gazlarından her defasında yenilgiyle çıkmanın utancından, nihayet kurtulup başarı elde ettim.

Yaşam yolculuğumuzda sinir bozucu her insan bize bir ders vermek için hayatımızda var.

Yarım asır’a yaklaşmış yaşamımda kendime verdiğim ‘Anlamlı bir Yaşam’ sözümde, hayatımın anlamsızlaşmasına engel olamadığım daimi zafiyetim ‘Kandırılmak!!!

Her defasında’’ Ay ne güzel şeyler söylüyor, nasıl bildi, beni benden daha iyi tanıyor, benim iyiliğimi istiyor, buna inanmayacağımda kime inanacağım.’’

Sonuç

‘’Atasın bir yemek parası be ya.’’

Bana dersimi tatlı şekilde öğreten, öğretim görevlilerim, Kordon da kucağında gülle salınarak dolanan Roman ablalarım.

Taktiklerini çözdüm;

Önce iltifat bombardımanı;

Çok güzelsin (Vuhhhhuuu) Genç kız gibisin (işte bu) Işıl ışıl parlıyorsun( Hadi canım) Yıldız gibisin, Işık saçarsın etrafına ( ayyyyy)

Ardından Umut;

Önün açıktır, çok yükseleceksin, çok güzel bir ayaaaatın olacak.

Sırada karamsarlık;

Ama üzerinde nazar var, kem gözle bakarlar sana, gözleri çıksın, çekemezler seni, önünden arkandan kuyunu kazarlar,

‘’Uzatasın elini bakayım falına be ya.’’

Benden bağımsız hareket eden elim, kendini Roman ablama teslim etmiş, avuç içimdeki çizgilerde geleceğini tayin ettiriyor.

Netice itibari ile pazar alışverişi yaparken, ekonomist gibi, fiyatı düşük ama en iyi sebze meyve ararken kendimde zeka pırıltıları tespit edip, aklımla gurur duyarak yaptığım tasarrufu,

‘Vay canına ben neymişim’ dedirten ablama bırakıyorum.

Sanki başımın üstünde, karikatürlerdeki karakterin üzerindeki gibi yazılı baloncuk var, ve içinde şöyle yazıyor,

Bu Saftiriğin canı çok sıkılıyor, yurt dışına gitmek istiyor.

Her göz göze geldiğimizde iç sesim komut veriyor ‘Bu defa kandıramayacaksın!

iltifatlarla efsunlanmamak için savunmaya geçen elimi havada sallayarak

’’ İstemiyorum, gelme, param yok, işim var, gideceğim’’ derken elimi havada yakalıyor, ‘’Berlin’e gidiyorsun, Dubai yolu gözüküyor’’ dediğini duyar duymaz şapşal oluyorum, çelik iradeli eklem yerlerim direnmeyi bırakıyor! İyi hadi bak…

Yine yenilgi, yine mağlubiyet!

Kordon da gün batımına doğru oturuyorum, elimde kitabım, dalga sesleri, iyot kokuları eşliğinde Evrim Kuran’ın ‘Başarılı bir kadın olduğum için özür dilerim.’ kitabını okuyorum.

Başarı! yaşam düsturum…

Tüm ihtişamı ile Roman ablam sol tarafımda gözüküyor. Aynı taktik

İltifat bombardımanı

Umut sağanağı

Karamsarlık

Çözüm ‘‘Dermanın bende, uzatasın elini be ya’’

Uzun lafın kısası Ona göre ben Angelina Jolie’yim, Hollywood kapıları bana ardına kadar açık, bana hayran Brad Pitt’im var. Kırmızı halıda yürürken yüzümde patlayan flaşlarla geçecek hayatım beni bekliyor…

Amaaaaaaaaa…

Üzerimde nazar var, çekemezler beni, sürekli dedikodumu yaparlar, çok kıskanırlar, çarpılmam an meselesi.

‘’Veresin elini’’ Bu defa denetim bende, iki elimi kucağıma kenetledim, kendi halinde özgür bırakınca kendiliğinden gidiyor.

İlgilenmiyormuş gibi yapıyorum.

Duyduklarım ve iç sesim arasında, müzakere yürütüyorum,

Starmışız…

İnanma yalan söylüyor

Harika bir hayatımız olacakmış…

Kandırmaya çalışıyor

Nazar varmış, olmasa Avrupa’daydık…

Bu defa inanmayacağım

Dedikodumuzu yapıyorlarmış…