DİGİTAL OYUN BAĞIMLISI ÇOCUK
Şanlı Urfa’da,
Kahraman Maraş’ta…
Hepimizi derinden üzen okul saldırısı sonrası ve akabinde;
Mersin ve İzmir’deki saldırı girişimlerinin zamanlamasını araştırırken birde yabancı basın bu konuda ne diyor?
💨💨💨💨💨
Bir haberde şöyle diyor;
Bu çocuklar aşırı PUBG bağımlısı diye yazmışlar.
(Yani bu olaylarının, peş peşe olmasının aile içindeki sorunlardan ziyade internetteki savaş ve kavga oyunları ile bağlantılı olabileceği belirtiliyor).
Oyunun, temel mantığı şöyledir;
Bir haritaya çok sayıda oyuncu (genelde 100 kişi) paraşütle atlar.
Oyuncular,
🔸 Silah,
🔸 Zırh,
🔸 Ekipman,
Toplayarak, hayatta kalmaya çalışır…
Amaç, son hayatta kalan kişi veya takım olmaktır.
Kısaca;
“Herkesin birbirine karşı savaştığı ve en son kalan oyuncunun kazandığı” bir oyundur.
Bir çok çocuk, bu oyuna kendini öyle kaptırır ki rakip takımda olan oyuncular sokakta karşılaşırlarsa;
Birbiri ile kavgaya bile girebilirler…
Sanalda kaybettikleri savaşı gerçek manada kaybetmiş gibi bir duygu içine girebilirler.
En tehlikeli boyutu sanal ile real ortam ayırımı yapmakta zorlanırlar.
PUBG bağımlısı çocuklar artık gerçek yaşamdan sosyal çevreden bağını koparmış ve sürekli kendini yalnız hisseder.
Onlar için;
Oyundaki başarı okul başarısından daha önemli hale gelmiştir.
Sürekli olarak;
🔹Oyunu düşünme,
🔹Oyundan kopamama,
🔹Sosyal çevrede arkadaş edinmede zorlanma,
🔹Oyun oynamak için yalan söyleme gizleme,
🔹Oyun oynamayınca huzursuz veya sinirli olma.
Hareketsizlik: Fiziki aktivite azalması.
Çabuk sinirlenme. Gerçek hayattan kopma.
Kendini süreki çevredekilerine kanıtlama duygusu.
Sosyal ilişkide zayıflama: Ve artık gerçek dünyadan sanal dünyaya geçme olarak görülür.
Anneler ve babalar, beyler ve bayanlar;
Çoçuklarımızın eline telefonu verirken…
O evin içinde de olsa;
Çocuk, o telefonun içinde…
Kimlerle, arkadaş olduğunu…
Elindeki telefonla ne yaptığını takip etmeliyiz.
Bazen o çocuğun, elindeki telefon bir silah, bir bombaya dönüşebilir.
Öğretmen bir annenin, polis bir babanın çocuğu bunu yapıyor.
Düşünün, okulda öğrenci yetiştiren bir öğretmen çocuğunu yetiştiremiyor.
İnsanları korumakla ve can güveninden yükümlü baba başka çocukları kendi çocuğundan bile koruyamıyor.
Baba;
–“Oğlum çok zekiydi” demiş.
Keşke zeki olmasaydı, merhametli yetiştirseydin.
Bugün böyle, bir durum yaşanmazdı.
Çocuğun, suratına baktığın zaman bu bir karıncayı incitmez dersin.
Onu böyle canavarlaştıran;
Anne ve babanın sorumsuzluğu…
Eğitim, sistemindeki denetimsizlik ve elindeki telefondur.
Çocuklarınıza derslerinden daha önce;
💢 Merhameti,
💢 Ahlakı,
💢 Vicdanlı olmayı,
💢 Sevgiyi,
💢 Saygıyı öğretin…
Şiddet içerikli oyunlar;
💨Çocuklarda ve gençlerde saldırgan davranışların artması,
💨Empati yeteneğinde azalma, desensitizasyon (duyarsızlaşma) ve öfke sorunları gibi ciddi psikolojik etkilere yol açabilir.
Bu oyunlar;
🔥Şiddeti normal bir problem çözme yöntemi olarak algılamalarına,
🔥Uyku bozukluklarına,
🔥Anksiyete ve sosyal izolasyona neden olabilir.
Turan ÇATAL
Araştırmacı Gazeteci-Yazar
EGEDE YAŞAM ::: Özgür İnternet Gazetesi
Halkın ve Sadece Haklının Yanında…
YAŞASIN CUMHURİYET…
MUSTAFA KEMAL’İN ASKERLERİYİZ…
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE…