D A V U L
Lev Tolstoy’un bu ibretlik davul hikayesi..
*
Bir zamanlar bir hükümdar, insanların neden kolayca sahtekârlara ve kendini olduğundan farklı gösteren kişilere inandığını merak etti.
Bu sorunun cevabını bulmak için büyük bir meydanın ortasına devasa bir davul yerleştirdi.
Ardından halka şu duyuruyu yaptı;
“Bu sıradan bir davul değil. Suç işlemiş veya gizlediği bir şey olan biri önünden geçtiğinde kendiliğinden ses çıkaracaktır.”
Bu haber kısa sürede bütün şehre yayıldı.
İnsanlar davulun yanına yaklaşmaya korkuyor;
Önünden, geçerken tedirgin oluyor, hatta mümkünse başka yolları tercih ediyordu.
Fakat kimsenin bilmediği bir gerçek vardı;
Davul tamamen boştu.
İçinde;
🔸 Hiçbir mekanizma,
🔸 Hiçbir sır,
🔸 Hiçbir büyü yoktu.
Günler geçtikçe, hükümdar ilginç bir şey fark etti.
En çok korkanlar;
İçlerinde bir suçluluk duygusu taşıyanlardı.
Sürekli endişeleniyor:
“Ya davul beni ele verirse?” diye düşünüyorlardı.
Vicdanı rahat olanlar ise:
Davulun önünden hiçbir şey olmamış gibi geçip gidiyordu.
Bunun üzerine, hükümdar şöyle dedi;
— “Bu davul hiç kimsenin sırrını ortaya çıkarmadı.
İnsanları ele veren şey;
Kendi kalplerinde, taşıdıkları korkuydu.”
Çünkü insan, çoğu zaman dışarıdaki mahkemeden önce kendi içinde yargılanır.
Bazı sırlar, dünyadan saklanabilir.
Bazı hatalar, insanlardan gizlenebilir.
Ama, vicdanın önüne çekilen hiçbir perde yoktur…
İnsan her şeyi, başkalarından saklayabilir, kendini bile kandırabilir.
Ancak içimizdeki pusula olan vicdan, hakikatin üzerini asla tamamen örtemez.
Bu durum, felsefi ve psikolojik olarak derin bir gerçekliğe işaret eder;
▪️İç Ses: Mantık ve bahaneler susturulsa bile en derindeki fısıltı daima doğruyu bilir.
▪️Kaçışın İmkânsızlığı: Yalnız kalınan anlarda vicdan, kişinin kendi kendisiyle yüzleşmesini sağlar.
💨💨💨💨💨
VİCDAN EN SESSİZ, EN GÜÇLÜ HAKİMDİR…
Turan ÇATAL
Araştırmacı Gazeteci-Yazar
EGEDE YAŞAM ::: Özgür İnternet Gazetesi
Halkın ve Sadece Haklının Yanında…
YAŞASIN CUMHURİYET…
MUSTAFA KEMAL’İN ASKERLERİYİZ…
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE…