BU SENİN ESERİN SABİHA
Yıl 1928’di…
Cumhuriyet, henüz beş yaşındaydı.
Türkiye değişmeye;
Kadınlar, evlerin kapısından çıkıp, sonra hayatın kapısını açmaya çalışıyordu.
İşte o günlerde, gencecik olan bir kadın eline bir voleybol topu aldı.
Adı “Sabiha Rıfat” ’tı.
Fenerbahçe’nin, kadın voleybol takımında oynadı, kaptanlığını yaptı.
Ama ortada, küçük bir sorun vardı.
Karşılarında oynayacak “kadın takımı” yoktu.
Düşünün…
Bugün salonları dolduran, televizyonların başına milyonları kilitleyen;
Çocukların, formasını giydiği kadın voleybolu başlangıcında;
Maç yapacak ikinci bir kadın takımı bile yoktu.
Takım dağıldı…
Hikaye orada bitebilirdi.
Sabiha eve dönebilirdi.
–“Demek ki kadınların yeri burası değilmiş” diyebilirdi.
Demedi…
Hikayeyi bitirmedi.
Erkeklerin arasına girdi.
Fenerbahçe erkek voleybol takımında oynadı.
Beş erkeğin yanında, filenin öteki tarafına baktı.
Belki de o gün karşısında sadece rakip takım yoktu.
Bir memleketin, önyargıları vardı…
“Kadın yapamaz” diyenler vardı…
“Kadının burada ne işi var?” diye bakanlar vardı.
Sabiha Rıfat, topa her vurduğunda ise biraz da onlara vurdu.
Ve Türkiye’de, kadın voleybolunun ilk fitilini ateşledi.
Sonra yıllar geçti…
Sabiha’nın açtığı, o küçücük dar kapıdan başka kadınlar geçti…
Onların, ardından başkaları…
🔸 Bir takım oldu.
🔸 Bir kuşak oldu.
Sonra binlerce kız çocuğunun hayali oldu…
Sabiha’nın, karşısında oynayacak kadın bulamadığı ülkede;
Kız çocukları voleybolcu olmak için sıraya girdi.
🔹 Fileler çoğaldı.
🔹 Salonlar büyüdü.
🔹 Tribünler doldu.
Ve bir gün o yalnız kadın, milyonlar oldu…
Bugün Vargas’ın, havaya yükseldiği yerde biraz Sabiha vardır.
Eda’nın file önünde, dimdik duruşunda biraz Sabiha vardır.
Zehra’nın bloğunda, Hande’nin hücumunda;
Yine Sabiha vardır…
Ay-yıldızlı, formayı sırtına geçiren kadının ellerinde;
Biraz da onun, parmak izleri vardır…
Çünkü bazı insanlar, öldüklerinde gitmezler…
Başlattıkları şeyin içinde yaşamaya devam ederler.
“Sabiha Rıfat Gürayman” 2003’te hayata veda etti.
Filenin Sultanları’nın Avrupa’nın zirvesine çıkışını göremedi…
Ama belki, mesele “görmek” değildir.
Bazen bir tohumu, toprağa bırakırsınız ve altında oturamayacağınız bir ağacın büyüyeceğini bilirsiniz.
Sabiha o “tohumu” bıraktı…
Bugün o ağaç, gökyüzüne değiyor…
Bir zamanlar, karşısında oynayacak “kadın takımı” bulamayan ülkenin kadınları;
Bugün, Avrupa karşısına çıkıyor.
Ve Avrupa onların, karşısında duramıyor.
Arada, neredeyse “bir asır” var…
Bir tarafta, erkekler arasında voleybol oynayabilmek için çıkan genç “Cumhuriyet kadını.”
Diğer tarafta, kupayı gökyüzüne kaldıran “Cumhuriyet kadınları…”
Ama hikaye;
💢 Aynı hikaye…
💢 File aynı file…
💢 Top aynı top…
Sadece, Sabiha’nın başlattığı oyun artık çok daha kalabalık.
Belki bugün bir yerlerden bakıyorsundur Sabiha…
Bak…
Senin zamanında, karşı takım bulamıyordun.
Şimdi karşımıza, bütün Avrupa çıkıyor.
Senin zamanında, bir avuç insan izliyordu…
Şimdi, milyonlar ayağa kalkıyor.
Senin, zamanında kadınların voleybol oynayabileceğini anlatmaya çalışıyordun.
Şimdi, dünyanın en iyilerinden olduklarını anlatıyoruz.
Ve bu gece, “Avrupa’nın Sultanları” kupayı kaldırırken;
O kupanın, görünmeyen bir kulpu da senin ellerinde.
Çünkü, ilk topu sen havaya attın.
📌 İlk duvarı sen yıktın.
📌 İlk yolu sen açtın.
Onlar sadece, o yoldan yürüdüler…
Bu senin eserin Sabiha.
Ruhu şad, mekanı cennet olsun.
Sabiha Rıfat Gürayman
Doğum: 1910 Manastır
Ölüm. : 04.01.2003, İzmir,
Türk inşaat mühendisi ve ilk kadın voleybolcu.
Türkiye’nin ilk kadın inşaat mühendislerindendir.
Fenerbahçe Spor Kulübü ilk kadın voleybolcusudur.
Ülkenin değişik yerlerinde;
▪️Okul,
▪️Hükümet konağı,
▪️Resmi binanın,
Yapımında çalışan Sabiha;
Anıtkabir’in inşaatında kontrol şefi olarak görev yapmıştır.
💨💨💨💨💨
TARİH, YOLLARI BAŞKALARININ AÇMASINI BEKLEYENLERİ DEĞİL…
FİLE ÖNÜNDE OYNAYANLARIN ARKASINDAN BİNLERCE KADINI SÜRÜKLEYEN CESUR YÜREKLERİ YAZAR.
Turan ÇATAL
Araştırmacı Gazeteci-Yazar
EGEDE YAŞAM ::: Özgür İnternet Gazetesi
Halkın ve Sadece Haklının Yanında…
YAŞASIN CUMHURİYET…
MUSTAFA KEMAL’İN ASKERLERİYİZ…
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE…