BOŞLUK

egedeyasam 8 Nisan 2025

BOŞLUK

Apartman kapısı beni ittirerek kapandı, yerler ıslak, yağmur ara vermiş tekrar yağmaya hazırlanıyor. Bulutlar sanki kaya, çatırdayarak gürüldüyor.

Şemsiyemi açtım, yeni aldığım yürüyüş ayakkabılarımla ilk denemem, durak kalabalık belli ki otobüs uzun süre gelmemiş,

Okula, işe, hastaneye gitmeye çalışan, keyifsiz, kaldırıma taşan insan yığınının arasından geçiyorum. Önümde üç köpek ne yapacağını bilmez halde dolanıyor, bana zarar vermeyeceklerini bilsem de çocukluğumdan kalma tedirginlik yakamı bırakmıyor.

Beni görünce öfkeyle havlayacaklar, olanca gücümle kaçacağım, arkama dönüp baktığımda, aslında ilk havladığı yerde kalıp, dilini sarkıtmış ‘ Ne oldu bu deliye’ der gibi şaşkın şaşkın bakan çocukluğumun viranelerinde ki, kabuslarımın şehirli versiyonları. Onlar medeni, ben cesur yoluma devam ediyorum. Büyümüşüm.!

Yağmur olanca şiddetiyle yağmaya devam ediyor, dönmekle ilerlemek arasında kararsızlık, bu anın keyfini çıkar diyorum, her yeri ıslanmış yeryüzünde, damlaların özgürlüğünde kendi tutsaklığımı sorguluyorum, su olsam dilediğim yöne aksam, istediğim şekli alabilsem, arada buhar olup kaybolsam.

Yollar dereye dönüşmeye başladı, araçların silecekleri yetersiz geliyor, pes etmiyorum, boş zihnim yağmurun sesi ile doluyor, zaman mekan yok, bir hiçim, boşluk önümde, hırçın gökyüzünün altında, doğanın kucağında, duruluğu soluyarak süzülüyorum…

Şule BECER
Ressam – Yazar